Wstęp

Podstawowym miernikiem charakteryzującym sytuację na rynku pracy jest stopa bezrobocia, obliczana jako stosunek liczby bezrobotnych zarejestrowanych do liczby cywilnej ludności aktywnej zawodowo (ogółem oraz danej grupy), tj. bez osób odbywających czynną służbę wojskową oraz pracowników jednostek budżetowych prowadzących działalność w zakresie obrony narodowej i bezpieczeństwa publicznego.
Stopę bezrobocia podaje się z uwzględnieniem pracujących w gospodarstwach indywidualnych w rolnictwie (będących składową cywilnej ludności aktywnej zawodowo) wyszacowanych: dla lat 2000-2002 (licznik) - na podstawie wyników Powszechnego Spisu Rolnego 1996; dla lat 2002 (mianownik), 2003 i 2004 - Narodowego Spisu Powszechnego Ludności i Mieszkań 202 oraz Powszechnego Spisu Rolnego 2002.
Stopa bezrobocia służy do oceny natężenia bezrobocia, do opisu jego zmian w czasie oraz do porównań przestrzennych. Za jej pomocą czynione są międzynarodowe porównania sytuacji na rynkach pracy, a także porównania regionalne. System sprawozdawczości bezrobocia rejestrowanego umożliwia co miesięczne obliczanie stopy bezrobocia dla województw, całego kraju oraz dla powiatów. O wadze tego miernika świadczy fakt, ze ostatnie zmiany przepisów prawnych dotyczące pomocy bezrobotnym uzależniają okres wypłacania zasiłku od relacji zaobserwowanej w danym rejonie stopy bezrobocia do średniej krajowej.